ATEŞ

Bir ateş yanıyor,
Alevler yükseliyor göğe,
Alevler kızgın,
Alevler hiddetli!
Afilli mi afilli bu ateş.
Birisine,
Caka mı satıyor ne?
Fakat kime?
Belki de herkesten çok,
Kendine!
Birazdan söneceğini bilmek mi?
Hiddetinin sebebi?
Dumana boğuyor ortalığı
Kirletiyor her tarafı.
Her şeye rağmen,
Doğasını da getiriyor yerine.
Bu serin havada,
Isıtıyor çevresini.
Isıtmakla yetinmiyor,
Işıtıyor da.
Isıtsa da, ışıtsa da,
Kontrolsüz hırsıyla,
Ürkütüyor herkesi!
Oysa aşağıda,
En altta,
Hiç dikkat çekmeden,
Ateşin kaynağı,
Dönüşüyor başka bir şeye.
Köz oluşturuyor!
Alevler tırmanırken göğe
O ağır ve aheste,
Oluşumunu tamamlıyor.
Birazdan,
Alevler sönecek,
Ateş hükmünü,
Közde sürdürecek.
Fakat bu hüküm de,
Tıpkı köz gibi,
Bilinen gibi değil,
Farklı bir hüküm onunkisi!…
Enip döşenecek artık ateş.
Beninin içinde olduğu bu koca alemi,
Fark edecek.
Korkutmadan, ürkütmeden,
Bin tevazuyla,
İçin için yanacak korları
Görüp de koruna bakanı,
İçin için yakacak!
Korlar da ısıtacak alevler gibi,
Alevler gibi aydınlatacak!
Lakin onunki,
Daha mutedil,
Daha sakin,
Sessiz,
Ve munisçe olacak!
Yok etmek için değil,
Yaşatmak için yanacak.
Kirletmeyecek hiçbir yeri.
Çünki o artık,
Aşkla yanacak.
Aşkın ateşi,
Varlığa dolacak.