71 YILLIK ÇINARIN ÇİLESİNİ ÇEKENLER…

Şafak Zeki AKCA yazdı

Bir gazetenin 71 yaşına gelmesi kolay mı?

Hele Karabük gibi bir şehirde…

Düşünün; bir insan ömrü kadar zaman. Nice hükümetler değişmiş, nice belediye başkanları gelip geçmiş, nice insanlar bu dünyadan ayrılmış. Şehir büyümüş, küçülmüş, değişmiş. Sokaklar değişmiş, binalar yükselmiş, hatıralar eskimiş.

Ama Karabük Postası, bütün bu yılların içinden geçip gelmiş.

Elbette kolay olmamış.

Hayat dediğiniz nedir ki? Bir mücadele… Bazen düşmek, bazen kalkmak, bazen de kimseye belli etmeden yoluna devam etmek. Hani bir söz vardır: “İğnenin deliğinden geçmek…”

İşte Karabük Postası da 71 yıllık ömründe az iğne deliğinden geçmedi.

Bunları uzaktan bakarak söylemiyorum. Bizzat gördüm, yaşadım. Hangi sıkıntıların çekildiğini, hangi fedakârlıkların yapıldığını, bir gazeteyi yaşatmanın ne kadar zor olduğunu yakından bilirim.

Gazete çıkarmak, dışarıdan bakana kolay görünebilir. Birkaç haber yazılır, sayfalar hazırlanır, baskı yapılır… Öyle mi?

Asıl mesele, bütün bunları ertesi gün yeniden yapabilmektir. Hem de her şartta…

Matbaa susmayacak, haber akışı durmayacak, masraflar ödenecek, gazete okuruyla buluşacak. Şehrin gündemi değişecek, gazete o gündemin peşinden koşacak.

Yetmiş bir yıl boyunca!

Kolay mı?

İşte tam da bu noktada, Karabük Postası'nın geçmişine emek veren, bu gazetenin yükünü omuzlayan insanları da hatırlamak gerekiyor. Çünkü gazeteler yalnızca kâğıtla, mürekkeple ve makinelerle ayakta kalmaz. Onları yaşatan, arkasındaki insan emeği, fedakârlık ve mesleğe duyulan bağlılıktır.

Nurettin Acar ve Halil Kızılyer…

Uzun yıllardır Karabük Postası bünyesinde görev yapan Haber Müdürü Nurettin Acar ile gazetenin emektarı Halil Kızılyer, bu çilenin ne demek olduğunu en iyi bilen isimler arasında yer alıyor. Onlar, Karabük Postası'nın yalnızca çalışma arkadaşları değil; yıllar boyunca yaşanan sıkıntılara, verilen mücadelelere ve ortaya konulan emeğe yakından tanıklık eden, bu gazetenin yükünü omuzlayan insanlardır.

Bugün hâlâ Birlik Medya çatısı altında görevlerini sürdürüyor olmaları da bu bağlılığın, bu emek yolculuğunun devam ettiğini gösteriyor.

Bir gazetenin 71 yıllık ömründen söz ederken, o yılların içinde alın teri bulunan insanları anmadan geçmek olmaz. Çünkü bazı insanlar vardır; isimleri her gün manşetlerde yer almaz, yaptıkları iş her zaman görünür olmaz ama bir kurumun ayakta kalmasında büyük payları vardır.

Nurettin Acar ve Halil Kızılyer de Karabük Postası'nın emektarları olarak bu hikâyede özel bir yeri hak ediyor.

Elbette bu çınarın gölgesinde emeği bulunan daha nice insan vardır. Kimi yıllarını haber peşinde koşarak, kimi sayfaları hazırlayarak, kimi baskının yetişmesi için uğraşarak, kimi de gazetenin okuruyla buluşması için elinden geleni yaparak geçirmiştir. Her birinin emeği, bu 71 yıllık hikâyenin ayrı bir sayfasıdır.

Karabük Postası, yalnızca bir gazete değil. Bu şehrin hafızasının da bir parçası. Dününü bilen, bugününü kayda geçiren, yarına belge bırakan bir emek hikâyesi.

Ben o hikâyenin bazı sayfalarını kendi gözlerimle gördüm.

O yüzden 71 yıl denildiğinde yalnızca bir kuruluş tarihini hatırlamıyorum. Bir ömrü, bir mücadeleyi ve bütün zorluklara rağmen ayakta kalma iradesini görüyorum. Bir de bu iradenin arkasında duran, yıllarını bu gazeteye veren insanları…

Çünkü bir gazetenin gerçek hikâyesi, yalnızca attığı manşetlerde değil; o manşetlerin arkasındaki emekte, fedakârlıkta ve sessizce verilen mücadelede saklıdır.

Kâğıt eskir, mürekkep solar, manşetler unutulur. Ama bir şehrin hafızasına düşülen kayıtlar kolay silinmez.

Karabük Postası'nın 71 yıllık hikâyesi de işte tam burada anlam kazanıyor.

Bu çınarın büyümesinde, ayakta kalmasında ve bugünlere ulaşmasında emeği bulunan herkese; başta Nurettin Acar ve Halil Kızılyer olmak üzere, yıllarını bu gazeteye veren bütün emektarlara selam olsun.

Çünkü bazı çınarlar yalnızca yıllarla değil, onları ayakta tutan insanların emeğiyle büyür.

Ve Karabük Postası'nın 71 yıllık hikâyesi, biraz da o insanların hikâyesidir.