NE HİKMETSE BİZDE YOK.!

Karabük’ün sıkıntılarını/sorunlarını yazılarımızda sürekli dile getiririz. Bu sorunlar sıradanlaştıklarından bizlere normalmiş gibi gelmeye başlarlar. Ancak Karabük’e dışarıdan gelenler için durum böyle değildir. Kent yaşamında görülen aksaklıklara ilk işaret eden onlardır. Mesela Karabük Üniversitesini kazanan öğrencileri düşünün… Ne hayaller kurarak Karabük’e gelmişlerdir. Hayal etmekle umduğunu bulmak ayrı ayrı şeylerdir. Karabük’ü gezdikten/gördükten sonra acaba onlar nasıl bir düşünceye sahip olmuşlardır. Bunları bazen yazılanlardan çizilenlerden öğrenmek mümkün olmaktadır.! Duyduklarımız işittiklerimiz bazen bizleri gerçekten üzmektedir.! Ne gibi mi? Yolcu taşıyan minibüslerin hali. Gerçekten içler acısı bir durumdur. Yollarda beklemek bir yana ayakta istiflenmiş vaziyette çaresiz bir biçimde yola koyulmak başka…. Safranbolu-Karabük hattında çalışan minibüsler ihtiyaca cevap verememektedir. Büyük sıkıntılara neden olmaktadır. Haddinden fazla sıkıştırılmış/tıkıştırılmış kafilelerle zar zor yolculuk yapılmaya çalışılmaktadır. Ortada bir yetersizlik memnuniyetsizlik söz konusudur. Ve bu sorun öğrencilerin ve diğer yolcuların şikayetine neden olmaktadır. Çözüm ise sanki yeni çözümsüzlüklere işaret etmektedir. Öyle değil mi?... Karabük’te yaşıyorsanız bazı sorunlara bile bile katlanmak gerekiyor. Çünkü elden bir şey gelmiyor. Ne gibi mi? Bir kitap alacaksınız. Ancak… Kentte donanımlı,ihtiyaca cevap verecek doğru dürüst bir kitapçı yok. Daha acısı… Bir sahaf yok. Akademik eğitim yapan bir üniversite öğrencisi için müşkül bir durum var ortada… Ya da… Donanımlı bir kütüphaneye gidip huzur içinde kitaplarla baş başa kalmak istiyorsunuz. Bu olanaklı mı? Değil… Biz de kütüphanenin binası var. Ancak kitaplar yetersiz. Karabük ve Safranbolu ile ilgili çalışma yapacak olanlar bu kütüphanede bırak belge bulmayı ikinci elden yapıtları bile bulamazlar. Yani…. Kentin en güzel yerinde kütüphane binasının içinde hizmette sorun yaşanıyor. Karabük önemli konularda noksanlıklarıyla dikkat çeken bir yerleşim yeri olarak rahatsızlık veriyor. Üniversite kenti , kültür kentidir diyoruz. Kültür şehrinde her şeyden önce muazzam bir kütüphane olur. Ama ne hikmetse biz de yok.! Bakın komşumuz Bartın’a… İmrenilecek hususlara imza atıyor. Her yıl kitap fuarı düzenliyor. Yazar/çizer erbabı davet ediliyor. Söyleşiler gerçekleştiriliyor. Edebiyat zevki oluşturacak mekanlar oluşturulmalı. Peki biz ne yapıyoruz… Kenti işlevsiz hale getirmek için birbirimizle beton dikme yarışına giriyoruz. Kent trafiğini felç haline getirmek için elimizden ne gelirse yapıyoruz. Dahası… Kişisel hırslarımıza kenti kurban ediyoruz….