ÖYLESİNE BAŞLIKSIZ…!

Şimdi bu da nereden çıktı demeyin. Öylesine başlıksız… Yazı yazmak. İlginç… Amaç nedir.? Ne yani… Şimdi başlık atıp muhatabını mı kızdıralım.? Yazık değil mi Ademoğluna…. Yerinde ne güzel oturuyor işte. Dokunmayın Şaban’ıma … Dokunduk ses gelmedi. Sanki Zombi.. Yaşayan ölü… Ademoğluna sesleniyoruz. Şunu yap Bunu yapma diye Vallahi hiç gıkı çıkmıyor. O halde… Başlıksız yazarak. İster istemez. “Kızım sana söylüyorum. Gelinim sen anla noktasına” geliyoruz. Maharet neymiş efendim Etliye sütlüye dokunmadan yazmakmış. Hiç kimsenin kafasını karıştırmadan. Yani.. “Yan gel Osman… Beş dönüm bostan.” Ne güzel değil mi? Böyle bir şey mümkün müdür? Evet… Çünkü hayatta mümkün olmayan hiçbir şey yoktur. **** Başlıksız yazmak hiç alışılagelmiş bir usul değil. Yazana sorarsanız bu başlıksızlık bir tepkinin ifadesidir. Neden? Yazar yazıyor… Ama hiçbir şey değişmiyor. Hatta… Daha da kötüsü oluyor. Oysa bize vatandaşlık dersinde öğretmen ne öğretmişti. “Basın demokrasilerde dördüncü kuvvettir.” Yaptırım gücü vardır. Muhalefetin anasıdır. Ta kendisidir. Hatta Geogle’nin sahibi olan zat… Sahip olduğu basınsal , bilgisel güce dayanarak. “Ben şimdi Amerika’dan daha güçlüyüm” dememiş miydi? **** Başlıksız yazmak yazar nezdinde bir yılgınlığın ifadesi midir?. Asla…! Sorumsuz muhataplara bir cevaptır. Bu öyle bir cevaptır ki onun ne demek istediğini anlamadım demek mümkün değildir. Öyleyse… Önce sorumluk sahibi olmak gerekir. Tarih ; sorumluluk sahibi olan kişileri muhatap alır. Diğerlerini sel suyunda köpük yapar. **** Başlıksız yazmak… Bence bu kente duyulan saygının bir gereğidir. Kenti sorumsuzluktan kurtarmaktır. Üzülmesine fırsat vermemektir… Asıl hedef bütün güzellikleri kentin geleceğine armağan etmektir. Öyleyse…! Başlıksız yazmak…! Yazının, yazarın ve okuyucunun sorumlu kahramanı olmak demektir.