BAZI İNSANLAR ÖLDÜĞÜNDE DEĞİL, FİKİRLERİ UNUTULDUĞUNDA YOK OLUR

10 Kasım, bir insanın ölümünü hatırladığımız gün değil; onun bize bıraktığı düşüncelerin ne kadarını yaşatabildiğimizi sorguladığımız gündür.

Mustafa Kemal Atatürk'ü anlamak için yalnızca kazandığı savaşlara bakmak yetmez. Asıl büyüklüğü, herkesin imkânsız gördüğü bir zamanda mümkün olana inanmasında saklıdır.

Çünkü bazı insanlar şartlar uygun olduğu için mücadele etmez. ŞARTLARI DEĞİŞTİRMEK GEREKTİĞİNE İNANDIKLARI İÇİN mücadele ederler.

Atatürk, önündeki engellerin büyüklüğüne bakarak karar vermedi. Kaybedeceklerini hesaplayarak yürümekten vazgeçmedi. Çünkü onun için mesele yalnızca bir savaşı kazanmak değildi. BİR MİLLETİN KENDİ GELECEĞİ HAKKINDA KARAR VEREBİLME HAKKINI YENİDEN KAZANMASIYDI.

Belki de Atatürk'ün bize bıraktığı en büyük miras tam olarak buydu. BİR MİLLETİN GELECEĞİNİN, OGÜNKÜ -BUGÜNKÜ ŞARTLARININ ESİRİ OLMAK ZORUNDA OLMADIĞINI GÖSTERMEK.

O, kendisinden sonra herkesin kendisini takip etmesini istemedi. Düşünen, sorgulayan, üreten ve kendi ayakları üzerinde durabilen insanlar yetişmesini istedi.

Çünkü gerçek bir liderin büyüklüğü, kendisine bağlı insanların sayısıyla değil, KENDİSİNDEN SONRA DA KENDİ BAŞLARINA YOL ALABİLEN İNSANLARIN VARLIĞIYLA ölçülür.

Bugün Atatürk'ü anarken kendimize sormamız gereken bir soru var:

Biz onun açtığı yoldan mı yürüyoruz, yoksa yalnızca o yolun üzerinde durduğumuzu mu sanıyoruz?

Bir insanın fotoğrafını duvara asmak, fikirlerini yaşatmak değildir. Sözlerini ezberlemek, düşüncelerini anlamak değildir. Onu sevmek, yalnızca ölüm yıl dönümünde hatırlamakla da sınırlı değildir.

Atatürk'ü yaşatmak; AKLI ÖZGÜR BIRAKMAK, BİLİME İNANMAK, LİYAKATİ SAVUNMAK, BAĞIMSIZ DÜŞÜNMEK VE GEREKTİĞİNDE YANLIŞ OLANA KARŞI DURABİLMEKTİR.

Çünkü bir milletin en büyük tehlikesi, geçmişte kazandığı zaferleri unutması değildir. O zaferleri mümkün kılan DÜŞÜNCE BİÇİMİNİ kaybetmesidir.

Atatürk  her canlı gibi ölümü tattı, birgün hepimiz de tadacağız. Fakat onun fikirlerinin gelecekte ne kadar yaşayacağı, bizim bugün ne yaptığımıza bağlı.

BAZI İNSANLAR ÖLDÜĞÜNDE TARİH OLURLAR. Bazıları ise kendilerinden sonra gelenlerin nasıl bir gelecek kuracağını belirlemeye devam eder.

10 Kasım'da yalnızca bir büyük insanı saygıyla anmıyoruz. Aynı zamanda onun bize bıraktığı sorumluluğu da hatırlıyoruz.

Çünkü Atatürk'ün ardından söylenecek en anlamlı söz, onu ne kadar özlediğimiz değil; onun HAYALİNİ KURDUĞU ÜLKEYE NE KADAR YAKLAŞTIĞIMIZDIR.

Saygı, minnet ve özlemle...

***

KARABÜK GEÇMİŞİNDE Mİ YAŞIYOR, GELECEĞİNİ Mİ KURUYOR?

Dün ibraz yazdım. Karabük'ün geçmişiyle gurur duymak için çok sebebimiz var. Bu şehir, demirle yoğrulmuş, emekle büyümüş, Cumhuriyet'in sanayi hamlesine omuz vermiş bir şehir.

Genç Cumhuriyetin kurduğu, kurtuluşunu değil , kuruluşunu kutlayan bir il.

Ancak geçmişte büyük işler başarmış olmak, GELECEKTE DE BAŞARILI OLACAĞIMIZ anlamına gelmiyor.

Dün Karabük'ü büyüten şartlar bugün değişiyor. Sanayi değişiyor, teknoloji değişiyor, üretim anlayışı değişiyor. Dünya artık yalnızca üreten şehirleri değil, kendisini yenileyebilen şehirleri öne çıkarıyor.

Peki biz ne yapıyoruz?

Hâlâ geçmişte kazandıklarımızı mı anlatıyoruz, YOKSA YARININ KARABÜK'ÜNÜ MÜ HAZIRLIYORUZ?

 8 Kasım’lar ve öncesinde Kardemir'in kuruluş hikâyesi bizim gururumuzdur. Ama bu gururu yeni teknolojilere, demiryolu yatırımlarına, tasarıma, markalaşmaya ve nitelikli insan gücüne dönüştürebiliyor muyuz?

Üniversitemiz var. Sanayi birikimimiz var. Tarihimiz, turizm değerlerimiz ve yetişmiş insanlarımız var. Bütün bunları ortak bir gelecek hedefinde buluşturabiliyor muyuz?

Bir şehrin en büyük yanılgısı, geçmişte başardıklarını gelecekte de başaracağının garantisi sanmasıdır.

Geçmiş bize kim olduğumuzu anlatır. Ama gelecekte ne olacağımıza karar vermez.

Karabük'ün artık yalnızca nereden geldiğini değil, NEREYE GİTMEK İSTEDİĞİNİ DE konuşması gerekiyor.

Çünkü geçmişiyle övünen şehirler saygı görür. Geleceğini kurabilen şehirler ise örnek alınır.

Bizim hedefimiz yalnızca geçmişin Karabük'ü olmak değil, geleceğin de Karabük'ü olabilmek olmalı.

***

BİR ŞEHRİN DE ZAMANI DOLAR!

Her insanın bir zamanı vardır. Her kurumun, her yönetimin, hatta her şehrin de...

Bir zamanlar çok güçlü olanlar, değişen şartlara ayak uyduramadıklarında güçlerini kaybedebilirler. Çünkü geçmişte işe yarayan yöntemler, gelecekte aynı sonucu vermeyebilir.

Şehirler için de durum farklı değil.

Karabük'ü yıllarca demir-çelik büyüttü. Fabrikalar kuruldu, insanlar geldi, mahalleler oluştu, hayat bu üretimin etrafında şekillendi. Ancak dünya artık başka bir yere gidiyor.

Bugünün rekabeti yalnızca fabrika bacalarının tütmesiyle kazanılmıyor. Teknoloji, bilim, tasarım, çevre, eğitim ve yetişmiş insan gücü şehirlerin geleceğini belirliyor.

Bir şehrin geçmişte güçlü olması, gelecekte de güçlü kalacağı anlamına gelmez.

Üstelik bazen en büyük tehlike değişime direnmek değil, değiştiğini sanmaktır.

Yeni binalar yapmak, toplantılar düzenlemek, projeler açıklamak tek başına dönüşüm değildir. Asıl dönüşüm, bir şehrin DÜŞÜNME VE HAREKET ETME BİÇİMİNİ değiştirebilmesidir.

Karabük'ün belediyesiyle, üniversitesiyle, Kardemir'iyle, ticaret dünyasıyla ve bütün kurumlarıyla kendisine yeni bir yol çizmesi gerekiyor.

Kimse geçmişini terk etsin demiyoruz. Tam tersine, geçmişte kazandığımız tecrübeyi geleceğin gücüne dönüştürelim diyoruz.

Çünkü bir şehrin zamanı, takvim yapraklarıyla değil, kendisini yenileyebildiği sürece devam eder.

Karabük'ün geçmişi güçlü olabilir. Ama asıl mesele, gelecekte de ihtiyaç duyulan bir şehir olabilmektir.

Bir şehrin zamanı dolmadan kendisini yenilemesi gerekir. Sonradan geçmişte ne kadar güçlü olduğunu anlatmanın kimseye faydası olmaz.