Karabük deyince benim aklıma ister istemez tarih geliyor.
Bu beklide maddiyata fazla önem vermememden kaynaklanan bir sorun olabilir.
Ben diyorum ki…
Cumhuriyet tarihimizin en güzel anlatımı bu kent üzerinden yapılabilir.
Hatta…
Neleri başardık…
Neleri başaramadık.
Bu önemli soruların yanıtını
Bizlere en güzel Karabük verebilir.
Söylemek gerekirse tarihsel süreç içinde…
Çok güzel bir kent kurduk.
Hep birlikte geleceğe yol almaya başladık.
Türkiye’nin dışarıya açılan vitrini olduk.
Modern şehirciliğin temellerini attık.
Birçok yabancı ülke devlet adamına misafirperverlik yaptık ve endüstrideki gücümüzü onlara bu kent üzerinden gösterdik.
Sosyal devlet anlayışının en güzel uygulandığı yer olduk.
Hepsinden öte…
Teknoloji merkezi olduk.
Üretimimizle Türkiye’yi inşa ettik.
Ağır sanayi ve emeğin başkenti olarak anılmayı hak ettik.
Sonra…
Yavaş yavaş hükümetlerin nezdinde gözden düşmeye başladık.
24 Ocak 1980 kararları sonrası…
Neo- liberal politikaların uygulanması sonucu Demir Çelik İşletmelerin kapatılması kararı ile sarsıldık.
Şok olduk…
3 Nisan’da kuruluşunu kutladığımız fabrikamız kapatılması kararıyla sarsıldık.
Ama 8 Kasım’da bütün kent direndi , fabrikanın ve deyiş yerindeyse kendinin kurtuluşunu başardı.
23 yıl sonra bu anı Çelik-İş sendikası geleceğe taşıma ve kutlama kararı aldı.
Geç de olsa 8 Kasım “ Karabük’ün Kurtuluşu “ olarak gelecek kuşaklar için bilinmesi gerekli önemli bir tarih oldu…
Tarih , Karabük’te yeniden kimlik kazandı.
Bu kimlik Karabük’ü geleceğe taşıyacak çok önemli bir mirastır.
Yeter ki kentli bu günü unutmasın.
Halk iradesinin gücü 8 Kasım’ı başarılı kılan en büyük etkendir.
Bıçağın kemiğe dayandığı gün olarak her zaman anılacaktır.
Ancak…
Karabüklü bu birikimi kendi hayatıyla çok önemli bir konuda ,sivil toplumculuk adına yeniden eyleme geçirememiştir….
Hava kirliliği konusunda sessiz kalması bence 8 Kasım’ı lokal bir tavır olarak sığ bir alana hapsetmiştir.
Günümüzde çevre konusunda sivil toplum kuruluşlarının gösterdiği tepkisizlik bunun en büyük kanıtıdır.