Karabük’ü anlatmaya çalıştığımızda karşımıza çıkan gerçeğin ne oldu biliyor musunuz?
Hemen söyleyelim.
Kentte neredeyse herkesin bir doğrusu var.
Ne ilginç değil mi?…
Bunun tuhaf olan yanı ne diyorsanız hemen yanıtlayayım.:
Doğruları doğru bilip hedefeulaşmak bir türlü mümkün olmuyor.
Doğrularınızı doğru olarak kabul ettiğinizde bütün yanlışlar kendini ele veriyor.
O zamanda gerçek doğru ne sorusunun yanıtını bulmak olanaksızlaşıyor.
Şimdi buradan size bir soru yöneltiyorum.
Bir kentte “talihsiz binalar “ olması siz de neyi düşündürür.
Tabii ki o binanın terk edilmiş ,yıkılmakta ya da kullanılmamakta olduğunu.
Eski Belediye Başkanı Hüseyin Erer’in Yeşil mahallede yaptırdığı şimdilerde vilayet binası olarak yüksek maliyetli bina.
Çürüme noktasında iken bakım yapılarak yeniden işlevsellik kazandırılan yapı.
Bina bu duruma düşürülüşünün anlamını hiçbir zaman anlayamadı.
Anlaması da mümkün olmuyor.
Neden.?
Çünkü bu kentte o kadar doğru var ki.
Onların içinden hangisinin gerçek olduğunu bilemiyorsunuz.
Karabük’te bu sürekli oluyor.
Ama hiç kimse bundan kendine göre bir ders çıkarmıyor.
Ders çıkarmadığını neden mi biliyoruz.
Soğuksu’da TOKİ tarafından yaptırılan çok katlı öğrenci yurdu.
Şimdilerde sahipsiz.
Müzayede alıcı bulamıyor.
Çünkü çok yüksek maliyetli bina…
Şimdi biz bu köşeden diyoruz ki…
Bir kentin kendine özgü bir vizyonu olur.
Hedefi olur.?
Bunların hiçbirisini burada görmek mümkün olmuyor.
Herkes kendine göre doğrusunu dillendirmeye devam ediyor.
Ve sürekli ahkam kesiyor
Biz de bunları matah bir şeymiş gibi köşemize taşıyıp yazıyoruz.
Sonuç….
Hüsran…
Tekrar başa dönüyoruz ve manasızca yazmalarımız devam ediyor.
Yani…
Çoklu doğru ile bir yere varmak mümkün olmuyor.!