Karabük’te bir şeyleri tartışmak lazım.
Hem de enine boyuna…
Tartışılması gereken kavramlardan birisi de Karabük Sevdası kavramı…
Sevda soyut bir kavram.
Kimin Karabük hakkında ne düşündüğünü bilmek gerçekten çok zor.
Birisi ortaya çıkıyor ve ben senden bu kenti daha çok seviyorum diyor.
Şimdi ne diyeceksiniz.?
Hayır ben sizinle aynı düşüncede değilim, ben sizden daha çok seviyorum mu diyeceksiniz.
Menfaatler dünyasında sevda kavramını nasıl tanımlayacaksınız.?
Hangi tarihsel temele oturtarak kimlik saptaması yapacaksınız.?
İçinde yaşadığımız Karabük’ün kent olarak durumu ortada.
Sosyolojik olarak kentlilik bilincini oluşturamamış bir şehir Karabük…
Böyle kentlerin ileriye dönük adım atmaları çok zor.
Neden?
Çünkü henüz kendi iç çelişkilerini çözümleyememiş…
Ortak payda oluşturulamamış…
Bölgecilikte çakılmış kalmış..
O nedenle…
Engelleme
Çekişme
Sürekli didişme
Kentin kimlik kazanmasını geciktiriyor.
Belki de bu ülkede demokrasinin neden kişisellikten kurtulamadığının ve kitleselleştirilemediğinin nedenini burada aramak gerekir.
Aşırı bireyselleşmenin göz kararttığı, çıkarların ,tanımlanamaz ilmiklerle dantel ördüğü bu kentte bir şeyleri başarmaya çalışmak tırnakla kuyu kazmaya benziyor.
İşimiz çok zor.
Sevda türküleriyle kendi kendine ütopya oluşturmaya çalışan kent görüntüsünden bir türlü kendimizi kurtaramıyoruz.
İşler ortada/meydanda.
Sahiden…
Bugün bizler bu kent için,gelecek için,çocuklarımız için ne yaptık?
Buna bir gün yanıt verebilirsek kentlilik ruhunu oluşturma adına kendimizi bir adım atmış sayacağız.
Yoksa lafla peynir gemisinin yürümeyeceğini hepimiz çok iyi biliyoruz.
Sahi biz neyi tartışıyoruz.?
Karabük sevdasını…
Kimmiş bu sevdalı.
Neden ortaya çıkıp yaptıklarını anlatamıyor?
Mesela neleri mi?
Trafik sorununu nasıl halledeceğini
Çevre yolu meselesini nasıl çözeceğini
İş ve istihdama yönelik sorunları nasıl sonuçlandırılacağını…
Katı atık sorununu nasıl gidereceğini
Vb. sorunların ne zaman çözüleceğini…
Karabük bizim kurduğumuz bir kent.
Yani hepimizin aynası konumunda.
Herkes bu kente baktığında bir yerlerde mutlaka kendini görür.
Ama bir şartla…
Dev aynasına bakmadığı sürece tabi…
