Kentleri günümüze ulaştıran gerçek ; onların bizlere bıraktıkları mirastır.
Öyle ki
Bu miras…
Günümüzün anlaşılmasına…
Geleceğe köprü kurmamıza yardımcı olur.
Kentleri canlı kılan bizleriz.
Mekanlar bizle hayat bulur.
Şekillenir.
Bu şekillenme gelecekte kent için yaşam kültürünün oluşumuna katkı yapar.
Kentin kimliği böylece oluşur.
****
Duyarlılık ve değer bilme…
Kentleri rahatlatan iki sözcüktür.
Bu iki sözcükle var olurlar…
Değer kazanırlar…
Kendilerini belli ederler.
Vizyon sahibi olurlar.
Vizyonsuz kent önünü göremez.
Yaşayanlarını memnun edemez.
Var olmayı ve yaşanırlılığı kendi bağrında ilkeleştiremeyen ve gelecek kuşaklara aktaramayan kentlerin atılım yapmaları söz konusu değildir.
Toprak güzelleşmek için fidan ister,yeşillik ister.
Kentler de gelişebilmek için sahiplenilmeye beklerler.
Üretken kentler her zaman yarışı kazanırlar.
Yaşama daha güvenle bakarlar…
Geleceği büyük bir keyifle kucaklarlar…
Etraflarına refah verirler.
****
Kente ne verirseniz onu alırsınız…
Ne ekerseniz onu biçersiniz.

Kentlerin kimliğini ortaya koymasına yardımcı olmak zorundayız.
Bunu yapmazsak vizyon sahibi olamazlar.
İstenmeyen durumlar yaşanmak zorunda kalınır.
Sorumsuzluk duygusu kentlerin geleceğini karartır.
Yaşam keyfi anlamını yitirir.
Estetik haz diye bir şey kalmaz.
Hayat dar alanda nefes alamayacak kadar sıkıntılı bir hal alır.
Dinamizm kendini durgunluğa feda eder.
O nedenle…
Kente karşı sorumluluk o kentin kendi değerini bulması açısından önem taşır.
Bizlere ise yeni umut aşılar…

Şimdi bu anlatılanların ölçeğinde sizlere buradan bir soru yöneltmek istiyorum.
Karabük’ün kent vizyonu nedir?
Kent yaşam kültürü açısından size keyif vermekte midir?
Sorunların gün geçtikçe artması kentin geleceğini ne yönde etkilemektedir?