Karabük bir işçi kenti midir?
Zaman içinde değişen muhteva
İşçi kenti olma söylemini zayıflatmıştır.
Burada gerçek olan şu ki…
Karabük işçi kenti oldu ama bunu tarihe miras olarak bırakamadı.
Bugün işçi üzerinden oluşturulmaya çalışan çabaların geçmişle hiçbir bağı yoktur.
Endüstri kentlerinin sol söylemli işçi sınıfı Karabük’te tarih içinde kendini hiçbir zaman var edemedi.
O nedenle bu kentte işçi sınıfının kendi çıkarlarına yönelik sınıfsal ideolojisi hiç olmadı
İşçi kardeşlerimiz bunun acısını yakın süreçte sendikal mücadele sırasında yaşadı.
İki sendika arasında işçiler geldi gitti.
Yine kaybeden kendisi oldu.
Aslında bu sınıf bilinci yoksunluğu Türk sosyolojisinin bir sorunu.
Karabük’ün kimlik bunalımı ve bu noktada kendini bulamamış yapısı aslında Türkiye’yi anlamanın da bir anahtarı olmaktadır.
İşçileşemeyen kent bir anda yaşlanıp emekli işçi kenti oluverdi.
Bu iki durum arasındaki tarihsel birikim bir türlü kök yapamadığı için geleceğe bir katkı sağlayamadı.
Karabük bir türlü gelenek oluşturmayan kör talihine yenik düştü.
Zaten bu kentte geleceği bu bakış açısıyla anlamaya yönelik bir çaba da olmadı.
Neden?
Çünkü küp doluyor,refah ise Pi sayısı ile dairenin çevresini hesaplamaya yetiyordu.
Ama şimdi öyle mi?
Ortada ne Pi sayısı kaldı ne de daire.
Küçüldükçe bina sayısında artış görülen bir şehir oldu Karabük.
Niteliksiz bir büyüme.
Şu Hürriyet Caddesi gerçekten kentin yeni kimliğini anlamanın güçlü bir objesi…
Burada insanlar şaşkınlıktan yürümesini unutmuşlar…
Yürürken korona uyarısına rağmen birbirlerine çarpıyorlar.
Bir grup henüz kentlileşememenin hüznünü yaşıyor.
Cep telefonuyla önünü görmeden caddede yürümeye çalışan tipler
Sigara dumanı atmosferde sera gazı etkisi yapmanın zevkini yaşıyor.
Ha bir de kapalı alanda sigara içen yasa tanımaz kabadayı kültürünü en üst noktada kullanan yeni bir sınıf ortaya çıkmış.
Bize ceza meza işlemez diyor.
Vallahi ne sınıf ama.
Helal olsun .
Mesele şu…
Muhteva değiştikçe Karabük’te değişiyor.
Bu değişimin artı ve eksileri yeni bir yazının konusu olacak kadar dolu.
Tarih içinde işçileşemeyen kentin hüznü.
Nereye bakarsan bak…
Her yerden hissediliyor…!