Karabük il olalı bir türlü kendini bulamadı.
Çehresi değişti mi?
Değişti..
Bu değişimin en önemli sonucu betonlaşma oldu.
Yeşil alanların miktarı azaltıldı.
Yapılan işler kenti esir aldı.
Öyle ki nefes alınamayacak bir tablo ortaya çıktı.
Sayın Gölbek’in geçen haftaki Her Tel’den köşesinde değindiği gibi trafiği rahatlama adına yeni projeler gündeme gelmek zorunda kalındı.
Menderes ile Zonguldak caddesini birleştirecek köprü yapımı için proje çalışmalarına başlandığı ifade ediliyor.
Pekala…
Şehircilik adına…
Böyle bir projeye gereksinim var mıydı?
Bizim belediyemiz ,belediye başkanlarımız neden geleceğe ön görmeden bu yapılaşmalara izin veriyorlar…
On-El ,Ev/kur ve yeni belediye binaları yapılırken ve aynı zamanda kent meydanı inşa edilirken neden kentin geleceği geniş çaplı planlamaya tabi tutulmadı…!
Söylenecek söz yok…
Şimdi neyi tartışıyoruz.
Menderes ile Zonguldak caddesinin müellifi kim?
Karabük milletvekili Sayın Mehmet Ali Şahin mi?
Yoksa Belediye Başkanı Sayın Rafet Vergili mi?
Bakın boş şeyleri tartışıyoruz.
Artık kent için bir şeyler yapmaya kalkarken popülizm yapmayı bırakılım.
Şimdi bu kenti gelecek açısından ilgilendiren tek konu DDY arazilerinin durumu.
Eğer burada da öngörüsüzlükle betonlaşmaya gidilirse biz bu kenti kendi ellerimizle kaybetmiş oluruz.
Siz bakmayın TÜİK verilerine…
Yaşanabilir kentler sıralamasında Karabük’ün 23.sırada gösterilmesine…
10-15 ölçüte bakılarak yapılan değerlendirmeye…
Ekonomik duruma göre değerlendirme yaparsanız tabii ki sonuç farklı olur.
KARDEMİR AŞ ve Gürmen gibi kuruluşlara sahip olan Karabük’ün böyle bir sıralama ölçüsünde olmasında herhangi bir beis yok.
Biz doğal yaşamı söz konusu yaparak bu değerlendirmeyi yapıyoruz.
Evet
Ne diyorduk…
Karabük…
Kendini aşamadı.
Ortaya şehir kültürü olarak bir üretim sunamadı.
Hep hazırdan tüketti.
Genlerinde olan sosyo-kültürel kapalılığı bir türlü devrimsel/dinamik düşüncelerle genele taşıyamadı.
Cumhuriyet ;kent kültürü oluşturma noktasında Karabük özelinde başarısızlığa uğramıştır diyebilir miyiz.
Tastamam öyle.!
Karabük’ün görünen hali bu başarısızlığın bir görüntüsüdür.
Bunu mimari anlamda da kanıtlamak olanaklıdır.
Bir zamanlar Erken Cumhuriyet dönemi mimarisinin güzide örneklerini bünyesinde taşıyan Yenişehir konutlarının ve sosyal tesislerinin bugünkü tanınmaz durumu her şeyi çok güzel anlatmaktadır.
Bu yapıların bakımsızlığı ve hatta yıkılmak istemeleri neyi işaret eder.!
Acaba Cumhuriyet kültürü,ortak bir kültüre dönüşmüş olsaydı günümüzde Yenişehir konutları ile ilgili tamamının olmasa bile yıkılmasına yönelik düşünceler gündeme gelebilir miydi.?
Buna kimse cesaret edemezdi.
Demek ki bir kentte duyarsızlığı besleyen etkenler var.
“Ortak bir kültür/davranış” beraberliği oluşturamama.
Kentlerin ortak bir kültürde mayalanmaya gidebilmeleri tarihin onlara yüklediği misyonla gerçekleşiyor.
Kendilerini bulması yüzyıllık süreçlerde gerçekleşiyor.
Birdenbire kent kültürü olgunlaşmıyor.