Bölgenin Sesi gazetesinde yayımlanan köşe yazılarını sürekli takip eden bir okuyucu kitlen var mı diye bir soru ile karşılaşsaydım buna net olarak vereceğim yanıt şu olurdu…
Size samimi olarak sizlere üç isim verebilirim….
Bunlar kentimizin saygın İş adamları olan Sayın Nazım Çapraz ve İş adamı Sayın Ziya Büyükbektaş ve değerli büyümüz ,Cumhuriyet’in ablası eczacı Hikmet Derman Şeyhoğlu’dur.
Şimdi…
Yazılarda bir gecikme olsa…
Sayın Ziya Büyükbektaş beni mutlaka arar neye yazmıyorsun diye sorar.
Sayın Hikmet Derman Şeyhoğlu yazılarımızın kritiğini yapar ,konusu Karabük ise mutlaka düşüncelerini söyler , önemli notlar aldırır.
Sayın Nazım Çapraz ise gazetemizi arar konu ile ilgili görüşlerini bildirir.
Kendisinin ünlü şair Nazım Hikmet ‘in Karabük DÇ Fabrikasında çalışıp çalışmadığı ile ilgili ,Sayın Gölbek aracılığıyla bizlere ulaştırdığı bilgi notu hala zihnimizin bir köşesindedir.
Üçünün de en önemli özelliği ; Karabük ‘ü çok önemsemeleri,ekonomisine katkı yapmaları ,siyaset ve cemiyet hayatında önemli rol oynamalarıdır
Buradan kendilerine hürmetlerimi sunuyorum.
Gelelim asıl konumuza…
Sayın Nazım Çapraz geçen Cumartesi günü e posta adresime bir mektup gönderdiler.
Yazılarımdaki sıkıntımı çok iyi anlamış olacaklar ki bana moral vermeye çalışıyorlar.
“Yalnız değilsin “ demeye getiriyorlar.
Karabük’ü anlama açısından değerli bulduğum bu mektubu,Sayın Çapraz’ın hoşgörüsüne sığınarak, yazının akıcılığını sağlamak adına bazı düzenlemeler de yaparak sizlerle bu köşeden paylaşma ihtiyacı duyuyorum….
Mektup şu cümlelerle başlıyor ve devam ediyor.
“Bütün yazılarını,yorumlarını okuyorum…
Hatta kitaplarını da….
Karabük üzerine yazıyor ve Karabük’ü anlatıyorsun.
Seni kutluyor ve çok teşekkür ediyorum.
Bizler Karabük’te yaşıyor,geçimimizi , yaşamımızı Karabük’ün nimetlerinden istifade ederek sürdürüyoruz.
Acaba Karabük’ün Türkiye’miz için ne kadar önemi var bunu biliyor muyuz?
Senin Karabük hakkındaki görüş ve düşüncelerinin Karabük halkının yüzde biri bile bilse…
Hatta kendilerini ,önemli kuruluşların temsilcileri sayanlar , seçilmişler ,fikir önderleri Karabük’e sahip çıkılınca,bu şehir büyüyüp kalkınınca,kendi kazançları,istikballeri nasıl,huzurlu ve rahat olacağını keşke anlayabilseler.
1980 yılından itibaren bana göre ülkemizde ve dolayısıyla Karabük’ümüzde şöyle bir düşünce ve akım gelişti.
Erken köşeyi dönme düşüncesi moda oldu…
Nereden gelirse gelsin …
İster helal olsun ister haram olsun yeter ki gelsin anlayışı….
İşte bu düşünce ülkeyi kalkındırırsam bende kalkınırım görüşünü yok etti.
Menfaatçilik ön plana çıktı.
1989 yılından sonra biraz da olsa cemiyet ve sosyal hayattan geri çekildim.
Karabük adına siyaset,cemiyet ve demokratik kuruluş temsilcilerini bu sebepten dolayı çokta samimi bulmuyorum.
Tek ümidim bu Müslüman Türk milletini Cenabı Allahın sevdiğine inanıyorum.
Çanakkale Zaferini,İstiklal Harbini ,Cumhuriyetin kuruluşunu Demokrasiye geçişi yani 1950-1960,1965-1971,1982-1992,2002-2017 yılları arasını dikkatlice inceler,biraz da bencil olmadan samimi bakarsak Cenabı Allahın bu millete nasıl sahip çıktığını anlarız.
Olaya birde Karabük açısından bakacak olursak; 1973 yılından 2009 yılına kadar Karabük’ün hizmeti ve gelişmesine sahip çıkması gereken seçilmişlerin 36 sene Karabük’te ilerleme değil geriye gidiş görürsünüz.
Bir partinin %5 bile oyu yokken Allah Karabük seçmenine bir fırsat vererek bir adamı Belediye Başkanı yapıyor.
7 yılda Karabük’ün çehresi değişiyor.
Sen anlatmaya ve yazmaya devam et kardeşim.
Allah c.c. sana uzun ömürler versin.
Elbet Karabük’ün fikir insanlarına sahip çıkma duygusu zaman içinde oluşacaktır.”
Bunun üzerine elbette…
Bana da inşallah demek düşüyor…!