Keyifsizlik …

Mutsuzluğa işaret ediyor.

Maalesef bu durum  çağın hastalığı olmuş durumda.

Tehdit etmekle kalmıyor.

Aynı zamanda  etrafı etkisi  altına alıyor.

Sizce bunun nedeni ne olabilir.?

Söylemek gerekirse…

İnsanlık kendisiyle hesaplaşıyor.

Bu hesaplaşma da  gerçekleri ortaya çıkardıkça…

Sorunlar  çoğalıyor.

Bu konudaki çözümsüzlük.

Daha beter mutsuzluğa neden oluyor.

Şimdi biraz düşünelim.

İnsan neden mutsuzluğa hapsolur.

Hırslarını frenleyemediği  için tabii ki…

Yaşadığı dünyayı çözümleyememe …

Ya da…

Anlayamama bunun asıl sebebidir.

Kazanma hırsı…

Kaybetmemenin karşılığı olarak insana her türlü kirli işi yaptırıyor.

Makyevelli’nin  Prens adlı kitabında değindiği gibi

Amaca ulaşmak için her şeyi mubah kılıyor.

Dahası…

İnsan bu yolda….

Kendisine ve insanlığa  karşı yabancılaşıyor.

Kimlik bunalımı yaşamaya başlıyor.

Gerçek bu iken…

Bir yerde keyifle oturmak gerçekten zorlaşıyor.

Keyifsizlik ise başta belirttiğimiz gibi

Mutsuzluğu tetikliyor.

Mutsuz insan etrafına yararlı olamadığı gibi…

Aynı zamanda  zarar vermeye de başlıyor.

Benim son zamanlarda insanlarda gördüğüm en büyük değişim bu.

Toplumsal huzursuzluğun   boyutunu bu mutsuzluk olgusu  birebir açıklıyor.

Bu noktada…

Hepimiz…

Hırslarımıza yenik düşüp….

Çarpık kapitalizmin kural tanımaz ilkelerine teslim olmuş durumdayız.

Bütün  olup bitenleri dış etkenlere bağlı olarak açıklama  kolaycılığından kendimizi kurtarmamız gerek…

Biraz da kendimize, kendimiz gibi bakmayı deneyelim.

Şekspir’in de çok güzel ifade ettiği gibi…

“Olmak ya da olmamak”  ikilemi bizim için çok büyük muamma…!

Yani…!