Karabük eskiden çok sakin bir şehir idi.
Bir, iki adi olayın dışında işler kendi halinde dönüp giderdi.
Tabi bunları yazarken 12 Eylül öncesi dönemde yaşananları anlatımımın dışında tutuyorum.
Doğul olarak sağ-sol çatışmasından Karabük’te 12 Eylül öncesinde olumsuz etkilenmiştir.
Zaten bu olaylardan zarar görmeyen bir şehir de yok gibidir.
Allah bize bir daha böyle günler yaşatmasın.
Bunları yazarken bile kendimi kötü hissediyorum.
Çünkü kardeş kavgası başka hiçbir şeye benzemiyor.
Şimdi sözü nereye getirmek istiyorum.
Karabük bugünlerde kendinden söz ettirecek medyatik gelişmelere sahne oluyor.
Kedi yüzenden kavga…
Darp…
Polis müdahalesi…
Darp…
Yine kavga…
İntihar teşebbüsü…
Vatandaşla kavga…
Linç girişimi…
Tabi kimse incinmesin diye bunları üstü kapalıolarak yazıyorum.
Maksadım fenalığa karışan insanları ifşa etmek değil.
Esas olan soru şu…
Yahu kardeşim birbirimize karşıbu tahammülsüzlük niye.
Kötülükten elden ettiğiniz değeri bizimle paylaşır mısınız desek bize sunacak elinizde ne kalır?
Hiçbir şey…!
Yaşananlar insanlıktan sınıfta kaldığımızın resmidir.
Cehaletin dışavurumudur.
Hastalıklı ruh halinin bedene itirazıdır.
Bir cinnet halidir.
Dahası…
Kentin aşağılanmasıdır.
Akşam TV’ de haberleri izlerken şehrim adına utandım.
Bunun üzerine…
Cumhuriyet ve emek kenti Karabük’e yeniden fotoğraflardan bakmak zorunda kaldım.
Sizce neden böyle bir şey yapmış olabilirim?