İnsanın başına ne geliyorsa cahillikten geliyor.
Okumadan, bilgi sahibi olmaya çalışmak bunun en önemli nedeni tabi ki..
Bakın….
Akıllı telefonlar çıkalı da yanımızı da yaklaşılmaz oldu.
İyice bizi tuhaflaştırdı.
Sanki…
Aklımızı başımızdan aldı.
Öyle ki…
Telefonların aklına güvenip kendimizinkini kullanmaz olduk.
Vallahi….
Kentteki yürüyüşümüz bile değişti.
Yolda telefonlara gösterdiğimiz ilgiden birbirimizin yüzüne bakamaz olduk.
Kent kültürünü hiçe saydık.
Ve onu…
Fütursuzca tüketmeye başladık.
Ama yerine de bir şey koyamadık..
Şu işe bir bakar mısınız…!
Sanayiin ve emeğin başkenti diye övündüğümüz kent ne hale gelmiş.
Bu neden böyle….
Sebebi belli…
Aynı ortamda çıkar çatışması içinde bulunma.
Peki bu duygu içinde olanlar kentin geleceğini kendi menfaatleri için heba etmiyorlar mı?
Bunu düşünen yok.
Maddeler alemi maneviyatı ortadan kaldırmış.
Adam…
Kendi çıkarlarını gözetiyor….
Ama toplumu düşünmüyor…
Bizim böyle bir ortamda mutlu olma şansımız var mı?
Elbette yok…
O nedenle dümeni hep kendi bildiğimiz yöne göre kırmayalım.
Biraz de etrafımızı düşünelim.
Bakın Karabük’e….
Konuşulanlara….
Dedikodu almış başını gidiyor….
Gerçek olan ne sorusu sahibini arıyor.
Bulabilene aşk olsun.
Lütfen…
Kentin tarihsel gerçeklerine göre hareket edelim.
Bencilce tutum ve davranışlardan kendimizi kurtarmaya çalışalım.
Bu arada ve en önemlisi..
İçinde yaşadığımız kenti de babamızın çiftliği gibi görmeyelim.
En önemlisi…
Karabük’ü rantsal düşüncelere kurban etmeyelim.
Kenti her türlü kirlilikten kurtaralım.
Karmaşık işlerimizi kentten uzak tutmaya çalışalım.
Şimdi bunları yazdık da ne oldu.?
İşler hemen yoluna mı girdi…
İnsanlar mutluluktan uçuyor mu?
Hayır…
Ama birilerinin de güzelliklerden bahsetmesi gerekmiyor mu?
Yaşanabilir bir kent için…
Buna gerek yok mu?
Emin misiniz?
………………….
Vallahi siz bilirsiniz?