Şafak Zeki AKCA yazdı…
Cumhuriyet Halk Partisi Karabük teşkilatında geçtiğimiz ay yapılan İl Kongresi’nin ardından, partinin tanınan isimlerinden Sedat Karaoğlu’nun açıklaması, parti içinde uzun süredir konuşulmayan gerçekleri yeniden gündeme taşıdı.
Karaoğlu’nun kelimeleri ölçülü ama netti. Sözleri, sadece bir tebrik mesajı değil; partinin kendi içinde yüzleşmesi gereken “değişim direnci”ne ayna tutan bir çağrıydı.
“Gençleşmemekte direnen, değişmemekte direnen yapı…”
Bu ifade, Karabük’te CHP’nin neden büyüyemediğinin kısa ama derin bir özeti gibiydi.
Aynı yüzler, aynı alışkanlıklar, aynı ezberlenmiş söylemler…
Yeni bir enerjiye, genç bir heyecana izin vermeyen bu yapı, partiyi yıllardır bir adım ileri taşıyamıyor.
Karaoğlu’nun dile getirdiği şey aslında çok açık:
“Bu partiye taze kan gerek.”
Karabük’te CHP’nin ciddi bir potansiyeli var; ancak bu potansiyeli harekete geçirecek irade zayıf.
Bazı yöneticilerin koltuk kaygısı, örgüt dinamizmini köreltiyor. Parti içi diyalog azalmış, saha çalışması neredeyse durma noktasına gelmiş, seçmenle bağ zayıflamış durumda.
Karaoğlu’nun sözleri bu anlamda bir isyan değil, bir uyarı niteliğinde:
“Bu şehir bizim, bu CHP bizim, bu ülke bizim.”
Bu cümle, aslında herkesin sahip çıkması gereken ortak bir değeri hatırlatıyor. Fakat belli ki bu sözler bazı kulaklara ağır geliyor. Çünkü Karabük’te CHP uzun süredir “değişim” kelimesini duymaktan bile rahatsız hale geldi.
Oysa siyasetin doğasında değişim vardır.
Değişmeyen tek şey, Karabük CHP’sinin kendi içine kapanan dar çemberi oldu.
Karaoğlu’nun “CHP okuldur” sözü ise özellikle dikkat çekici.
CHP gerçekten bir okul olmalı.
Çünkü bu okulda öğrenmek isteyen çok olmalı, ders vermeye kalkan değil.
Ancak bugün tablo tersine dönmüş durumda.
CHP’nin yeniden halkla buluşabilmesi, gençleri kazanabilmesi, yerelde ayağa kalkabilmesi için önce kendi içindeki statükocu duvarları yıkması gerekiyor.
Karaoğlu belki kongreye sağlık nedenleriyle katılamadı ama yaptığı açıklamayla öyle bir ayna tuttu ki, bazıları o aynaya bakmaya cesaret edemiyor.
CHP Karabük, ya bu aynaya bakacak ve yenilenecek,
ya da kendi içine kapanan bir çemberin içinde yavaş yavaş kaybolacak.
Karabük değişti. Halk değişti.
Artık bu şehir eskisi gibi susmuyor.
Kalın sağlıcakla
