Karabük Kendi Tarihini Unuttu!

Şafak Zeki AKCA yazdı

Karabük, Karabük olalı böyle “muhteşem” bir kutlama görmedi (!)

Pardon…
Düzeltelim.

Karabük Valiliği’nden gelen açıklamayla 3 Nisan kutlamalarının rafa kaldırıldığı ortaya çıktı.

Hani şu kentin ruhunu anlatan, emeğin, alın terinin, bacanın simgesi olan gün var ya…
3 Nisan 1937 Karabük Demir Çelik Fabrikalarının Temelinin Atılması

İşte o gün…

Sadece bir fabrikanın temeli atılmadı.
Bir ülkenin kaderi değişti.
Bir millet, “ben de varım” dedi.

3 Nisan 1937…
Sadece Karabük’ün değil, Türkiye sanayisinin doğum günü aslında.
Yerli ve milli üretimin ilk büyük adımı.
Yoklukların içinden çıkan bir irade beyanı.

Düşünün…
Henüz sanayileşmenin emekleme döneminde olan bir ülke.
İmkânlar sınırlı.
Kaynaklar kıt.
Ama hedef büyük.

Ve o hedefin kalbi olarak seçilen yer:
Karabük

Bir kasaba…
Ama kısa sürede bir şehre dönüşen,
Bir fabrikanın etrafında büyüyen,
Adeta ateşle yoğrulan bir şehir.

İlk Türk demiri burada eridi.
Ama o ateşte yalnızca demir yoktu.
Bağımlılık eridi.
Geri kalmışlık eridi.
“Yapamayız” diyen zihniyet eridi.

O bacalardan yükselen duman, sadece üretimin değil,
Bağımsızlığın da sembolüydü.

İşte bu yüzden 3 Nisan…
Bir tarih değil, bir kimliktir.
Bir şehir günü değil, bir ülke hikayesidir.

Ama gelin görün ki…

Bugün geldiğimiz noktada,
Bu anlamlı gün için yapılan açıklama:
Kutlamalar rafa kaldırıldı.

Ne büyük organizasyon var,
Ne o eski coşku,
Ne de sahiplenme…

Eskiden ne olurdu?
Şehir ayağa kalkardı.
Meydanlar dolar, çocuklar bayraklarla koşardı.
Esnaf vitrinini süsler, fabrikadan çıkan işçi gururla yürürdü.

Çünkü herkes bilirdi:
Bu sadece bir yıldönümü değil,
Bir emeğin bayramıydı.

Şimdi?
Sessizlik…

Adı var, kendi yok bir kutlama.
Takvimde duruyor ama ruhu eksik.

Sanayi şehri denilen Karabük’te,
Türkiye’nin sanayi hafızası olan bir gün…
Cılız.
Sönük.
Ve biraz da sahipsiz.

İnsan ister istemez soruyor:

Bu şehir, kendi doğum gününü kutlamaktan ne zaman vazgeçti?
Daha da önemlisi…
Türkiye’nin sanayi destanı olan bir gün, nasıl oldu da sadece “iptal edilen bir program”a dönüştü?

Belki de mesele sadece bir kutlama değildir.
Belki mesele, hatırlamakla unutmak arasındaki o ince çizgidir.

Çünkü bazı günler vardır…
Kutlanmazsa eksilirsin.
Unutulursa, sadece geçmiş değil, gelecek de sessizleşir.

Kalın Sağlıcakla