Kimi zaman,
Küçük bir kız çocuğu,
Aynadan bakar bana.
Kalbim çarpar karşılaşınca.
Daha sık gelsin isterim.
Her zaman hasretle beklerim.
Fakat o duymaz beni.
Başına buyruk gezer.
Bekletmeyi sever.
Bense
Gelmiştir belki ümidiyle.
Dikkatlice bakarım aynadaki görüntüme
Ararım çocuk Nünerimi
Gelmez nafile,
Görünmez hiç zerresi bile.
Belki de artık gelmeyecek fikri,
Saplanır yüreğime.
İçimden bir ses,
Hala görmeyi bekleme der bana.
Yıllar geçerken böyle hızla,
Umudu keserim ben de.
Özlesem de çok,
Unutmaya çabalarım.
Zaman geçse bile,
Unutmam aslında.
Her sabah aynaya baktığımda,
Gizli gizli ararım onu.
Ve bir gün,
Geliverir ansızın.
Gözlerinden ve yüzünün ifadesinden.
Görür görmez tanırım hemen
Saf mı saf dupduru bakışlarıyla,
Ve masum duruşuyla,
Saklandığı yerden içimden çıkıp,
Geldim der bana!
Merhabalaşır, konuşuruz sessiz sesimizle
Gözlerimizle!
Gözlerin de bir sesi vardır!
Bilir misiniz?
Ve de kelimeleri.
Konusur onlar kendi dilleriyle.
Ben ona çok özledim derim,
O bana çok şaşırdım!
Ben sevinirim görünce
O üzülür belki de beni her gördüğünde.
Bu sebepten mi geç gelir bilmem.
Bilmek de istemem.
Sevesim gelir onu, öpesim,
Elimi uzatıp dokunasım.
Sırtını sıvazlayasım.
Yapamam!
Büyü bozuluverir diye,
Hiç kımıldamam.
Onu kaybetmek istemem.
Korkarım, ödüm patlar….

Herkeste olur mu bu böyle ?
Yoksa bana mı olur sadece!
Nasıl oluyor bu?
Derken derken derken,
Bir ampul yandı beynimde birden.
Babam, senmişsin sebebi,
Beynim cevap verdi,
Böyle dedi.
Sen görürdün bakınca bende,
Bebek Nüneri!
Gördüğünü de saklamaz söylerdin!
Söyledin söyledin söyledin,
Öyle çok söyledin ki,
Çocuk Nüneri görmenin mümkün olduğunu,
Beynime kaydettin
Şimdi beyin o mümkünü yapıyor,
Kaydı yerine getiriyor.
Çıkarıyor en diplerden çocuk Nüneri,
Koyuyor önüme.
Senin kadar sık göremesem de,
Senden öğrenmişim belli işte.
Fakat bir şeyi eksik bırakmışsın.
Seni nasıl göreceğimi,
Söylememişsin!
Gittin gideli,
Göremedim seni.
Bir gün sen de gelirsin mutlaka,
Görünürsün aynada.
Sen de bendesin çünki,
İçimdesin!
Bir gün çıkıp dışarı,
Görüneceksin.
Ne desem sana?
Nasıl teşekkür etsem?
Hayata ne çok renk kattın bilsen.
Aldın eline bir fırça,
Bir de geniş mi geniş bir palet,
Hayal boyalarınla,
Boyadın durdun hayatı daima.
Senin boyaların renkleri,
Değildi ki yedi,
Yetmişyediydi!
Bu yüzden mi bir kartal olup,
Uçuyorsun gökte,
En yüksekte.
Sendekiler bana geçti,
Kaybolmadı üzülme.
Buldum fırça ile paleti,
Boyalarınla birlikte,
Attım benim heybeye.
Sen kadar olamasa da,
Boyuyorum hayatı ara sıra!
Fakat bir şey daha var heybede.
O daha da genişletmiş mümkünü.
Her şeye bağlamış!
Onu da koydum heybeme
Vereni de içime, kalbime!
Bir hediye olarak geldi,
Bir yedi de o verdi!
İki 7’me bir ilave,
Üç 7,
Oldu heybemde!