Bin heyecanlı kırlangıç doldu kalbime,
Uçuruyor beni güneye.
Güneye dediysem,
Alanya Antalya sanma!
Yine A ama,
O kadar uzakta değil benim A.
Deniz çapası demekmiş adı.
Orasından burasından şurasından,
Çıkınca çapalar ortaya,
Angora demişler adına.
Bozkırın ortasında,
Nasıl bulmuş bu kadar çapayı acaba?
Bu ne biçim iştir?
Düşünsen de bulamazsın!
Bulmak için,
Tarihe bakmalısın.
Eski insanlar,
Neler neler yapmışlar?
Ve niye yapmışlar?
Bakarsan bunlara,
Kendine de bakarsın aslında!
Galatların marifetiymiş çapa!
Mısır donanmasını yenmişler,
Yenince sevindirik olup,
Çapaları sırtlayıp getirmişler!
Bulamamışlar mı başka ganimet deme.
Maviyi çok sevmişler besbelli.
Kim sevmez ki maviyi?
Hem onu, hem zaferi hatırlatacak,
Mavinin kokusunu unutturmayacak,
Bunu bulmuşlar kendilerine.
Düşününce,
Mantıklı gelmeyebilir herkese.
Altın yerine
Paslı demir getirmişler neticede şehirlerine.
Ama insan işte,
Mantık değildir insanın özü!
Özü ruhdur.
Ruhsa duygudan oluşur.
Bendeki kırlangıçlar da böyle işte.
Her biri,
Ankara’daki çapalardan biri!
Dyt. Güner Erbay