Şafak Zeki Akca yazdı.

Şehir dediğimiz şey gerçekten nedir?

Yollar mı, kaldırımlar mı, parklar mı, yeni projeler mi…
Yoksa kapısı çalınan bir insanın yüzünde beliren o içten tebessüm mü?

Uzun zamandır ilkini konuşuyoruz.
Beton… asfalt… yatırım… proje…

İnsan?
Biraz geride.

Özellikle de yalnız yaşayan yaşlılar…

Aynı şehirdeyiz ama aynı hayatın içinde değiliz.
Bir apartmanın en üst katında, bir mahallenin sessiz sokağında…
Günlerdir kapısı çalınmayan insanlar var.

Ne bir selam…
Ne bir “Nasılsın?”…

İşte tam da burada Karabük Belediye Başkanı Özkan Çetinkaya devreye giriyor.

Sıradan bir hizmet değil bu.
Bir anlayış meselesi.

Yaşlı ve Engelli Bakım Birimi sahada artık.
Kapılar çalınacak.
Evler ziyaret edilecek.

Temizlik yapılacak…
Saç kesilecek…
Çarşaf değişecek…
Gerekirse psikososyal destek verilecek.

Ama asıl iş bunlar değil.

Asıl iş, kapıyı çalmak.

“Biz sizi unutmadık” diyebilmek.

Özkan Çetinkaya’nın sık sık söylediği bir cümle var:
“Şehri imar, gönülleri ihya.”

Asıl mesele tam da bu.

Çünkü şehir dediğin sadece bina değildir.
Şehir, insandır.

Bugün belediyecilik çoğu yerde rakamlarla anlatılıyor.
Kaç metre yol yapıldı…
Kaç ton asfalt döküldü…

Ama bir de görünmeyen taraf var.

Bir yaşlının duası…
Bir yalnızın gözyaşı…
Bir kapının yeniden çalınması…

Bunlar ölçülmez.

Ama şehirleri şehir yapan da bunlardır.

Eğer bir şehirde yaşlılar kendini yalnız hissetmiyorsa…
Eğer bir kapı çalındığında içeride umut varsa…
O şehir tamamdır.

Karabük’te yapılan da tam olarak bu.

Ve görünen o ki, Özkan Çetinkaya’nın belediyecilik anlayışı sadece hizmet değil…
Bir gönül işi.

Umarız bu sadece bir proje olarak kalmaz.
Bir alışkanlığa dönüşür.

Çünkü bazen bir şehri büyüten şey…
Büyük projeler değil…
Sessizce çalınan bir kapıdır.

Kalın Sağlıcakla