Şafak Zeki Akca yazdı.

Kartaltepe’de bir bina…
Ama aslında mesele dört duvar değil.
Mesele, bir araya gelme ihtiyacı.

Beşiktaş JK sadece bir futbol kulübü değil çünkü.
Bir duruş.
Bir kültür.
Bir refleks.

Dernek Başkanı Göksun Öztoprak kürsüye çıkıp “kültürü yaşatmak” dediğinde, bu cümle kulağa sıradan gelebilir.
Hani bazı sözler vardır; içi doldurulursa anlam kazanır.
Beşiktaş kültürü de onlardan biri.

Açılışa bakıyorsunuz…
Siyaset var.
Sanat var.
Spor var.

Elif Köse orada.
Serkan Cıva orada.
Ruhi Sarı, Kerim Yağcı orada.
Şefiz Dizdar orada…
Ve daha birçok Karabüklü.

Farklı alanlardan insanlar, aynı renklerin etrafında buluşuyor.
İşte dernek dediğiniz tam olarak budur.

Ama asıl mesele şu…

Hepimizin hafızasında bir isim var: Kardemir Karabükspor.
Bir zamanlar Süper Lig’deydi.
Bir zamanlar gururdu.
Sonra… çalkantılar, belirsizlikler, sahipsizlik.
Ve acı bir son.

Şimdi başka bir isim var: Karabük İdman Yurdu.
Başında Adem Aydın.
Mücadele var ama imkân yok.
İstek var ama destek sınırlı.

Şimdi burada durup düşünmek gerekiyor.

Beşiktaş’a gösterilen o aidiyet…
O heyecan…
O sahiplenme…

Birazı bu şehrin kendi takımına gösterilse ne olur?

Kimse “ya o ya bu” demiyor.
Mesele taraf seçmek değil.
Mesele memleketine de omuz vermek.

Açılış yapmak güzel.
Kalabalık olmak güzel.
Marş söylemek güzel.

Ama keşke…
O salonda bir de Karabükspor bayrağı dalgalansaydı.
Keşke “spor kardeşliği” sadece sözde kalmasaydı.

Çünkü futbol sadece büyük kulüpleri sevmek değildir.
Bazen en çok, en yakındakine sahip çıkmaktır.

Kalın Sağlıcakla