Şafak Zeki Akca yazdı

Sonuçta insanız…
Hastalanırız, doktora gideriz, reçetemizi alırız.
Sonra doğruca eczanenin yolunu tutarız.

Buraya kadar her şey olağan.
Ama işte tam o noktada, sistem bir anda kilitleniyor.

Reçeteyi uzatıyoruz.
Eczacı hanım ya da bey, bilgisayara bakıyor, sonra başını kaldırıp üzülerek söylüyor:
“Bu ilaç yok.”

“Depodan isteyelim” diyoruz, cevap aynı:
“Orada da yok…”

Bir umut başka eczaneye gidiyoruz.
Ama sonuç değişmiyor.
“Hiçbir yerde bulamazsınız.”

Neden mi?
Yıl sonu yaklaşıyor.
İlaç firmaları, beklenen fiyat düzenlemeleri öncesi piyasaya ürün sevkini azaltıyor.
Depolar boş, raflar eksik…
Kısacası, ilaç var ama yok!

Hastalar eczane eczane dolaşırken, ilaç firmaları bilançolarını koruma derdinde.
Oysa burada mesele “kâr” değil, mesele insan sağlığı.

Toplum sağlığı, ekonomik dengelerin kurbanı olamaz.
Bir eczacı dostumun dediği gibi:
“Sağlık hizmetleri ve ilaç temini birer maliyet unsuru değil, insan yaşamının temel hakkıdır.”

Bu kadar net.
Ama gelin görün ki, bugün sağlık sisteminde ilaç bir “stok kalemi”, hasta ise “istatistik verisi” gibi görülüyor.
İşte en büyük yanlış da burada başlıyor.

Sağlık, tasarruf yapılacak bir alan değildir.
Çünkü her “tasarruf” denemesi, bir insanın tedavisinin gecikmesi, bir çocuğun ateşinin düşmemesi, bir yaşlının ağrısının dinmemesi anlamına gelir.

Eczacılar çaresiz, hastalar perişan…
Peki çözüm nerede?
Çözüm, kamu otoritesinin güçlü denetiminde.
İlaçta stokçuluğa sıfır tolerans, kamu eczacılığı sisteminin güçlendirilmesi ve fiyat politikalarının öngörülebilir şekilde planlanması gerekiyor.

İlaç üreticileri kâr etsin elbette.
Ama kâr, insan hayatının önüne geçmesin.
Çünkü bir ülkede insanlar ilacına ulaşamıyorsa, o ülkenin hiçbir ekonomik göstergesi sağlıklı değildir.

Toplum sağlığı bir “tasarruf kalemi” değil, devletin en asli görevidir.
Ve unutmayalım:
Bir toplumun gerçek refahı, vatandaşının ilaca ulaşabildiği gün başlar.
Çünkü sağlığın olmadığı yerde, kalkınmadan da refahtan da söz edilemez.

Kalın Sağlıcakla