Şafak Zeki Akca yazdı.

Herhalde bu konuda uzun uzun konuşmanın da, sayfalarca yazı yazmanın da çok fazla anlamı yok. Çünkü bazen tek bir bakış, binlerce kelimenin anlatamadığını anlatır.

Kastamonulular Yardımlaşma ve Dayanışma Derneğinin bayramlaşma programında tam da böyle bir ana tanıklık ettik. Salonda siyaset vardı, sohbet vardı, bayramın sıcaklığı vardı. Ama bütün bunların arasında gözden kaçmayan bir şey daha vardı; bir babanın oğluna bakışı…

Karabük Belediye Başkanı Özkan Çetinkaya’nın çocukluğunu az çok biliriz. Babasıyla da uzun yıllara dayanan bir dostluğumuz vardır. Yıllar önce Çatalzeytin’deki köylerine kadar gitmiş, misafirleri olmuş, aynı sofrada oturmuşluğumuz vardır. Hayatın içinden gelen, mütevazı ve çalışkan bir aileyi yakından tanıma fırsatı bulmuştuk.

İşte o gün bayramlaşma programında gözlerimiz sık sık Özkan Çetinkaya’nın babasına takıldı. Oğlunu izlerken yüzündeki ifadeyi tarif etmek kolay değil. Ne bir gurur cümlesi kurdu ne de gösterişli tavırlar sergiledi. Sadece baktı…

Ama o bakışlarda yılların emeği vardı.

Evladının ilk adımlarını hatırlayan bir baba vardı. Okul yollarını, gençlik yıllarını, verilen mücadeleleri, çekilen sıkıntıları bilen bir baba vardı. Belki kimsenin görmediği fedakârlıkları hatırlıyordu. Belki de yıllar önce kurduğu hayallerin gerçekleşmiş halini seyrediyordu.

O bakışlarda sadece bir belediye başkanına duyulan gurur yoktu. O bakışlarda, yetiştirdiği evladının memleketine hizmet ettiğini görmenin huzuru vardı.

Bizler çoğu zaman makamları, unvanları ve siyasi kimlikleri konuşuyoruz. Oysa her makamın arkasında bir aile hikâyesi, her başarının arkasında görünmeyen emekler bulunuyor. Bazen bir annenin duası, bazen de bir babanın sessiz gururu…

Bayramlaşma programından geriye aklımızda kalan en özel karelerden biri işte buydu. Bir baba ve oğlu…

Belki kimse fark etmedi, belki birçok kişi için sıradan bir andı. Ama biz o bakışlarda yılların özeti olan bir hikâye gördük.

Ve doğrusu, ibretle seyrettik.

Kalın Sağlıcakla